Jak działają instrumenty o stałym dochodzie

Pożycza się pieniądze emitentowi (rządowi lub firmie) na uzgodniony okres. W zamian otrzymuje się okresowe wypłaty odsetek (kupony), a przy zapadalności odzyskuje się zainwestowany kapitał. Nazywa się to 'stałym dochodem', ponieważ oprocentowanie jest ustalone już od pierwszego dnia.

Główne typy:

• Krótkoterminowy dług publiczny (bony skarbowe, T-Bills): Krótkoterminowa pożyczka dla państwa (3, 6, 9 lub 12 miesięcy). Kupuje się je 'z dyskontem' — płaci się mniej niż wartość nominalna, a przy zapadalności otrzymuje się pełną kwotę. To zwykle najbezpieczniejsza inwestycja w danym kraju.
• Długoterminowy dług publiczny: Podobny do długu krótkoterminowego, ale na okresy 2, 5, 10 lub 30 lat. Wypłaca okresowe kupony.
• Obligacje korporacyjne: Pożycza się pieniądze prywatnym firmom. Płacą wyższe odsetki niż państwo, ponieważ ich ryzyko niewypłacalności jest większe.

W odróżnieniu od rynku akcji, w instrumentach o stałym dochodzie procent składany nie działa automatycznie. Gdy wpływa kupon, pieniądze trafiają na konto i tam pozostają — nie reinwestują się same. Jeśli nic się z nimi nie zrobi, co roku naliczane są te same odsetki od tego samego kapitału początkowego. Nie ma efektu procentu składanego.

Jeśli pieniądze są potrzebne przed terminem zapadalności, obligację można sprzedać innemu inwestorowi na rynku wtórnym. Rynek pierwotny to moment, gdy państwo lub firma emituje obligację po raz pierwszy; rynek wtórny to miejsce, gdzie inwestorzy kupują i sprzedają je między sobą po cenie rynkowej.