W poprzednim module wyjaśniono, że alokacja aktywów dzieli portfel na trzy bloki: papiery dłużne, akcje oraz aktywa alternatywne. Teraz przyjrzyjmy się bliżej każdemu z nich. Zaczynamy od papierów dłużnych: pożyczania pieniędzy instytucji — rządowi lub firmie — w zamian za ich zwrot w ustalonym terminie wraz ze stałymi odsetkami. Nazywa się je "stałym dochodem", ponieważ z góry wiadomo, ile i kiedy zostanie wypłacone. To najbardziej przewidywalna kategoria inwestycji, choć nie oznacza to zerowego ryzyka — jeśli pożyczkobiorca zbankrutuje, można stracić część lub całość kapitału.
Dwa główne rodzaje:
- Dług publiczny (obligacje skarbowe i krótkoterminowe papiery rządowe): pieniądze są pożyczane państwu. To jedne z najbezpieczniejszych inwestycji na świecie — prawdopodobieństwo, że stabilny rząd nie spłaci długu, jest bardzo niskie. Rentowność zwykle jest niska właśnie z tego powodu.
- Dług korporacyjny: pieniądze są pożyczane prywatnym firmom. Ponieważ ryzyko upadłości firmy jest większe, firmy płacą wyższe odsetki, aby to zrekompensować. Wyższa rentowność, wyższe ryzyko.
Zakup obligacji skarbowych o oprocentowaniu 3,5% rocznie: pożyczasz 4.300 zł państwu. Po roku państwo zwraca 4.451 zł. Jeśli zamiast tego pożyczysz pieniądze firmie o średnim ryzyku przy 6% rocznie, zysk jest większy — ale wiąże się z akceptacją ryzyka, że firma może mieć problemy ze spłatą.
Dalej znajduje się moduł poświęcony papierom dłużnym, w którym szczegółowo omówiono wszystkie ich instrumenty, sposób wyceny oraz miejsce w portfelu.