W poprzednim module wyjaśniono, że alokacja aktywów dzieli portfel na trzy bloki: papiery dłużne, akcje oraz aktywa alternatywne. Teraz przyjrzyjmy się bliżej każdemu z nich. Zaczynamy od papierów dłużnych: pożyczania pieniędzy instytucji — rządowi lub firmie — w zamian za ich zwrot w ustalonym terminie wraz ze stałymi odsetkami. Nazywa się je "stałym dochodem", ponieważ jeśli utrzyma się inwestycję do terminu zapadalności, a emitent zapłaci, z góry wiadomo, ile i kiedy zostanie wypłacone. To najbardziej przewidywalna kategoria inwestycji, choć nie oznacza to zerowego ryzyka: jeśli pożyczkobiorca zbankrutuje, można stracić część lub całość kapitału; a jeśli trzeba sprzedać przed terminem zapadalności, cena mogła spaść (dzieje się tak, gdy rosną stopy procentowe: w 2022 roku obligacje na świecie straciły około 16%).
Dwa główne rodzaje:
- Dług publiczny (obligacje skarbowe i krótkoterminowe papiery rządowe): pieniądze są pożyczane państwu. Dług bardzo wypłacalnych rządów należy do najbezpieczniejszych inwestycji na świecie — prawdopodobieństwo, że nie zostanie spłacony, jest bardzo niskie, a rentowność zwykle jest niska właśnie z tego powodu. Ale nie wszystkie rządy są równie wypłacalne: Grecja zrestrukturyzowała swój dług w 2012 roku, a Argentyna już dziewięć razy przestała spłacać zadłużenie.
- Dług korporacyjny: pieniądze są pożyczane prywatnym firmom. Ponieważ ryzyko upadłości firmy jest większe, firmy płacą wyższe odsetki, aby to zrekompensować. Wyższa rentowność, wyższe ryzyko.
Zakup obligacji skarbowych o oprocentowaniu 3,5% rocznie: pożyczasz 4.300 zł państwu. Po roku państwo zwraca 4.451 zł. Jeśli zamiast tego pożyczysz pieniądze firmie o średnim ryzyku przy 6% rocznie, zysk jest większy — ale wiąże się z akceptacją ryzyka, że firma może mieć problemy ze spłatą.
Dalej znajduje się moduł poświęcony papierom dłużnym, w którym szczegółowo omówiono wszystkie ich instrumenty, sposób wyceny oraz miejsce w portfelu.