Een beursindex is een 'mandje' van bedrijven geselecteerd op basis van bepaalde regels (de grootste van een land, van een sector, enz.) dat als thermometer van de markt dient. Een indexfonds is een beleggingsvehicle dat het geld van duizenden beleggers gebruikt om alle aandelen in die index in dezelfde verhouding te kopen. Er is geen menselijke beheerder die beslist wat er gekocht wordt: een algoritme repliceert eenvoudig de index.
Twee typen op basis van wat ze met dividenden doen:
- Distributiefondsen: Ze boeken de dividenden die de bedrijven uitkeren rechtstreeks op je betaalrekening. (Betekent belasting betalen bij ontvangst).
- Accumulatiefondsen: Ze herbeleggen die dividenden automatisch binnen het fonds om meer aandelen te kopen, waardoor de samengestelde rente wordt versneld. Ze zijn fiscaal het meest efficiënt voor de lange termijn.
Voordelen:
- Fractioneel beleggen — je kunt elk exact bedrag beleggen als je wilt, geen hele eenheden nodig.
- Ideaal voor automatische DCA: je kunt een maandelijkse overschrijving programmeren om het proces te automatiseren.
- Directe diversificatie over honderden of duizenden bedrijven.
- Minimale kosten (0,03-0,20% per jaar).
Nadelen:
- Traag — een koop- of verkooporder kan 2 tot 4 werkdagen in beslag nemen.
- Je weet de exacte prijs waartegen je instapt pas nadat de order is uitgevoerd.
Fiscaal voordeel van overdracht (verschilt per land): In sommige landen kun je geld van het ene fonds naar het andere verplaatsen zonder op dat moment belasting te betalen. Je betaalt belasting alleen op de dag dat je het geld naar je betaalrekening opneemt. Dit voordeel bestaat niet in alle landen en niet bij ETF's.